Beğeni düzeyi fevkalade yüksek halkımın ağzını şapırdatarak büyük bir keyifle izlediği “Yemekteyiz” türü programların artık yavaş yavaş kanıksandığını, hiç kimsenin yardımı olmaksızın kendi kendime teşhis etmiş bulunuyorum. O yüzden düşündüm de; artık o program çıktığında uzaktan kumandayı tıklayarak başka kanallara geçen güzide vatandaşların o kanallarda siyaset, işsizlik, ekonomi vb. konulardaki açık ve kapalı oturumları izleme olasılığı çok yüksek.

Oysa bu tür tartışma programları formatları gereği hem “Yemekteyiz” programının yerini tutmayacağı gibi, hem de vatandaşın kendilerine sunulan gerçekleri durduk yerde sorgulamasına yol açacak ve akıllarını karıştıracaktır. Ben de buna çare olarak düşündüm taşındım, “Yemekteyiz” formatında ama daha çok ilgi çekecek bir konuda yüce halkıma dev bir hizmette bulunmaya karar verdim. “Yataktayız!”

Nerede ana avrat bir küfür, nerede feryat figan bir acı, nerede coşkuyla dolu bir alkış, nerede zehir zemberek bir yazı varsa orada insan vardır. Algıladığı olaya duygularıyla tepki veren bir insan. Kişinin bir olayı yargıları ve önyargılarıyla, duygularıyla algılaması insancadır. O olayı konusu ve unsurları kendisini ilgilendirdiği ölçüde algılayıp buna uygun duygusal bir tepki vermesi insancadır. Kişinin verdiği tepkiler aklın değil kişisel duyguların yansımasıdır, o yüzden akıldışıdır ve çünkü aklın denetimi dışındadır. Farklı duygusallıklar geliştirmiş olan kişilerin aynı olaya farklı tepkiler göstermesi de bu açıdan çok doğaldır. Ama bu birinin doğru, birinin yanlış olduğu anlamına da gelmez.

 Demokrat olmak ne zor şeymiş anacım! O kadar uğraşıyorum, tam oldum diyorum... Bakıyorum

yine olamamışım. Sonunda

 Genelde Ergenekon ve özelde de son günlerdeki Erzurum-Erzincan hattına ilişkin olarak yargıda yaşananları anlaya

Ey ahali; bu belediye zabıtası var ya, bizim köfteci dükkânını kapatarak yetki gaspında bulunmuş ve belediye hizmetlerine büyük bir darbe vurmuştur. Belediyede depremdir bu, deprem! Neymiş? Benim ruhsatım kasap dükkânı ruhsatı imiş de ben bu ruhsatla köfteci dükkânı açamazmışım. Yahu kardeşim köfte de et değil mi? Biz burada pırasa mı satıyoruz ulan! Sonra ne olmuş mutfakta fareler geziyorsa, tezgâhları pislik götürüyorsa, depoda yirmi ton eşek eti yakalandıysa...

Önce Erzurum özel Yetkili Savcısı Osman Şanal Erzincan Başsavcısı İlhan Cihaner’i gözaltına alıp tutuklanması istemiyle Ağır Ceza Mahkemesine sevk etti ve Başsavcı tutuklandı... Deprem. Ardından HSYK olağanüstü toplanarak bu işlemi yapan savcı Osman Şanal ve üç savcının özel yetkilerini kaldırdı, Erzurum başsavcısı da dâhil beş savcı için Adalet Bakanlığına suç duyurusunda bulundu... Bir deprem daha! Yargıda ve medyada ortalık toz duman.

Ekranlara acele çıkarılan uzman (!) yorumcuların ve siyasetçilerin bir kısmı HSYK kararını doğal karşılarken, bir kısmı da –ki ortak yanları AKP’li milletvekilleri ve AKP yandaşları olmaları - bu kararı yargı bağımsızlığına vurulan büyük bir darbe olarak değerlendirdiler.

Dediklerine göre deve kervanlarının önünde hep bir eşek olur ve develer bu eşeğin peşinden giderlermiş. Çünkü yön bulma duyguları çok kuvvetli olduğundan, deve kervanlarının ucu bucağı belirsiz kum çöllerinde varacakları yere kaybolmadan ulaşmalarını sağlarmış eşekler. İyi ki deve değiliz, yoksa nerede bir eşek görsek takılırdık peşine. İyi ki insanız ve yaşamda yönümüzü bulmak için en azından bir eşeğe ihtiyacımız yok. Yok değil mi? İyi ki deve değiliz.

İyi ki deve değil insanız ve bizim sadece işimize geldiğinde değil, her zaman sahip çıktığımız insana özgü ilke ve değerlerimiz, gerçeği arayıp bulmak için sorgulayan bir aklımız var ve o yüzden eşeklere ihtiyacımız yok. Yok değil mi? İyi ki deve değiliz.

 Sayın Paşam;

Doğuştan asker olan bir milletin başkomutanı olarak sizi hazırolda ve büyük bir huşu içinde yürekten selamlıyorum.

Sayın Paşam; bir gazetede yayımlanan söyleşinizde okuduğuma göre “Biz bütün bu olayların, bize karşı yapılanların arka planını biliyoruz. Biliyor ve birileri gerekeni yapar diye susuyor ve bekliyoruz.  Devlete ve hukuka saygımız var ama bunun da bir sınırı var. Sabrımız taşarsa bildiklerimizi halkla paylaşmaya başlayacağız. Bizim de elimizde pek çok bilgi var. Bunları açıklamak zorunda kalacağız” demişsiniz.

 Ne zaman elime bir ayna alıp sokağa çıksam, kaçan kaçana...

Antik Yunandan kalma agora artığı mermer bir yükselti üzerinde nutuklar atan siyasetçi  “Demokrasiyi korumak için beyaz kefen giydik de geldik” derken, aynayı görünce “Genel Başkanım beni emretmiş, acele gitmem lazım!” diyerek ilk önce sıvışan oldu...

Göğsünün sağında ve solunda üzerleri bol çubuklu ve bol yıldızlı rengârenk madalyalar bulunan bir emekli general sapından tuttuğu sincandaki kahveyi höpürdeterek içip “Laikliğin bekçisi biziz, en hakiki Atatürkçüler biziz, irticaya geçit yok” bildirisi okurken, aynayı görünce çevik bir hareketle ve balans ayarını hiç bozmadan yok oluverdi ortadan...

“Bizim” toplumumuzda herkesin bildiği şeydir. Ya görmüştür, ya duymuştur, ya da okumuştur; iki çocuk kavga ederler, sonra anneleri saç saça baş başa gelir, ardından bütün aile işin içine girer, nadir de olsa silahlar patlar, karakolluk olurlar ve o sırada iki çocuk yeniden oynamaya çoktan başlamışlardır bile. Çocuklar kin tutmaz, çıkar hesaplarının, önyargıların, törelerin, ezberlenmiş binbir türlü kalıbın tutsağı değildirler henüz. Paylaşamadıkları ne ise “o anda” kalmıştır ve güle oynaya sürer arkadaşlıkları ta ki büyümeye başlayıncaya dek.

 Yaklaşık bir haftadır elim değip de bir şeyler yazamadım. Bunun sorumlusu elbette elim değil. Yazmayı boşladıysam, paylaşımıma bir süre ara verdiysem bunun nedeni geçen haftayı değerlendirmeye ilişkin bir tercihim. Geçtiğimiz Perşembe sabahından başlayıp Pazar akşamına dek ilk ve son günümüzü yollarda, aradaki iki günü de gecenin yarısına kadar  –ki saat sekize kadar toplantı salonunda, sonrası bir kaç kadeh rakı eşliğinde günün değerlendirmesini yaptığımız restoranda- sandalyeler üzerinde geçirdik... Kısası, vakit olmadı.

Bugünkü paylaşımımda Tayyip yok, bugün “şeyini şey ettiğimin şeyi” de yok, bugün başka bir “şey” var paylaşacağım. Tarih boyunca “şey”in peşinde olan felsefenin solunduğu Assos’tan, Assos Felsefe Günleri’nden söz edeceğim kendimce. Zaten nicedir sitem edip duruyordu Aristo bu yıl onuncusu gerçekleştirilen Felsefe toplantılarına bir kez olsun katılmadım diye ve beni bir zamanlar -kısa bir süre için de olsa- hocam olan Macit Gökberk’e şikâyet edeceğini söyleyip şaka yollu takılarak!

 Muhterem Büyüğüm, Çok Kıymetli Başbakanım, Saygıdeğer Recep Tayyip Erdoğan Beyefendi;

Zat-ı âlilerinize yürekten ve tamamen duygusal nedenlerle bağlı tarafsız bir köşe yazarı ve aynı zamanda lütfedip uçağınıza aldığınız, ekranlarda karşınıza oturttuğunuz her konuda uzman bir gazcıteci olarak, son günlerde başınızı haksız yere ve utanmadan oldukça ağrıtan bir konuda yüksek müsaadelerinizle naçizane bir önerim olacak ki,  bana ilham verenin sizin engin görüşleriniz olduğunu her zaman ve her mekânda hiç kimseden çekinmeden iftiharla itiraf ederim hamdolsun.

 Medyamızın kendisini “Demokrasi ve Özgürlüklerin Temsilcisi” (DÖT) olarak tanımlayan ve ilan eden bir kesiminin, herkesin gözü önünde uygulamaya konulan ve bugüne dek büyük oranda gerçekleştirilmiş olan, devletin “Tüm Organlarını, Kurumlarını, Medyayı Alabildiğine Kuşatma” (TOKMAK) planını görmeyerek ancak bir istihbarat örgütünün elemanlarınca her yere sızarak elde edilip yayınlanabilecek –askerî sırlar da içeren- darbe planlarını çarşaf çarşaf tefrika etmesinin önünü ardını kurcalayınca, yukarıdaki başlık kendiliğinden çıkıverdi ortaya. Çünkü...

Recep demiş ki “Milletimize efendiliğe değil, köle olmaya geldik...” 

Keşke tersi olsaydı... Keşke sen köle değil de efendi, biz de efendi değil köle olsaydık Recep! 

O zaman bizim gemiciklerimiz, paracıklarımız, villacıklarımız, medyacıklarımız olurdu... 

Seninse kaybettiğin bir işin, elinden alınan kazanılmış hakların, dinlenen telefonların, neyle suçlandığını bilmeden hapislerde yatan aydınların, kredi kartı borçların, aç yatan çocukların, sadaka tertibinden kömürün, kâbusa dönmüş bir ömrün, sudan ucuz bir canın ve her daim seni gâh azarlayıp, gâh dalga geçen bir başbakanın... 

 Medyada ya da internet üzerinde yayımlanmış yazıları kopyala/yapıştır yöntemiyle kendi sayfalarımda yayımlamak tercih ettiğim bir yöntem değildir. Ancak –kırk yılda bir!- çok ama çok önemsediğim ve herkese ulaşmasında yarar gördüğüm bir yazı olursa, okuma olanağı bulamamış kimselere de ulaşmasında aracılık etmek için “Aceminin Günlüğü”nde yayımlamayı yararlı görürüm.

Şimdi bu amaçla sevgili Necati Doğru’nun Vatan gazetesindeki köşesinde 23 Ocak 2010 tarihli yazısını günlüğüme konuk ediyorum. Yazının altında da, yazıyı tamamladığını düşündüğüm başka bir alıntı olacak.

Kimin ne mal olduğuna buyurun siz karar verin!

*                   *                 *

 Yaşarken; dünyayı insan ve alın terinin penceresinden yorumlayan görüşleri, konuşmaları, köşe yazıları, araştırmaları ve kitaplarıyla çevresini aydınlatan Uğur Mumcu, ölümünden on yedi koca yıl sonra da aynı aydınlığını sürdürmekte...

Yaşamımda yüreğimi en çok acıtan ve kanatan, sıklıkla rastladığım bazı insan davranışlarındaki tutarsız ve ikiyüzlü niteliktir. Örnekse; kedileri tekmeler, köpeklere taş atarken gördüğüm birilerinin ertesi gün bana hayvan hakları ve hayvan severlik üzerine dersler vermeleri içimi acıtır. Hayvanlara yapılan eziyet ve haksızlık yanında, insanları kör, sağır ve ahmak yerine koyma saygısızlığıdır içimi acıtan. Bu tavır ne yazık ki sadece hayvan hakları konusuyla sınırlı değil...

 Her türlü insancıl duygu ve değeri siyasal hırs ve çıkarları uğruna kullananlar ne tür duygusal/düşünsel tepkiler uyandırmakta sizde? İkiyüzlü olmadan, dürüstlüğe sırt çevirmeden, onur ve gurur kavramlarını sözlüğünden silmeden mümkün müdür duygu ve değer ticareti yapmak?

 Bazen kendi kendime çok kızıyorum. Bu memleketin hamalı biz miyiz kardeşim? Ben ve sayıları -toplasan toplasan- yirmi yirmibeşi geçmeyen en hakiki, en liberal, en sosyalist, en hümanist, en demokrat, en post, en gazeteci, en köşeci, en kalemşor bazı aydınlar diyorum yani, biz bu memleketin hamalı mıyız? Ne sorun varsa memlekette çözmesi bize düşüyor. Biz gündeme taşımasak kimsenin umurunda bile değil. Olmaz ki, biz de insan evladıyız.

Hrant Dink’i vurdular

Ben öldüm.

Hrant Dink’e ağıt yakanlar

Vurdular beni.

Birileri -ama yargı değil, ama hukuk değil, ama adalet değil- Hrant Dink'i vatan haini ve suçlu olduğuna hükmederek ölüme mahkum ettiler ve öldürdüler. "Hrant için Adalet için" yapılan açıklamada o "Birileri" "kollektif bir resmi irade" olarak tanımlanıyor ve elbette bu ""Kollektif irade" sadece "resmi"değil... Açıklamanın devamında yer aldığı gibi resmi olmayan ama Attıkları manşetlerle cinayete zemin hazırlayan" ve açıklamada yer almadığı gibi; Hrant'ın duruşmalarında mahkeme basan siviller de bu kollektif iradenin bir parçası.

“Katili Tanıyoruz, Adalet İstiyoruz” derken hiç kuşkusuz tekil değil çoğul bir katilden, katillerden söz edilmekte. Katilleri ve onlara cinayetten gerek önce gerek sonra kol kanat gerenleri, bayrak önünde anı fotoğrafı çektirerek onları “onurlandırıp!” bir katilden kahraman yaratanları, polis amirlerini, jandarma komutanlarını, valileri, yargı mensuplarını, gerçek adaleti geciktirenleri tanıyoruz.

...............................

...............................

Açlar dizilmiş açlar! 
Ne erkek, ne kadın, ne oğlan, ne kız 
sıska cılız 
eğri büğrü dallarıyla 
eğri büğrü ağaçlar! 
Ne erkek, ne kadın, ne oğlan, ne kız 
açlar dizilmiş açlar! 

..............................

.............................
(Nazım Hikmet / Açların Göz Bebekleri)

Başlıkta yanlışlık yok. “Kürt Sorunu” yerine yanlışlıkla “Dürt Sorunu” yazmış değilim. İster “Kürt sorunu” deyin, ister “PKK”, ister “Güneydoğu”... Çözüm niyetine ister “Kürt açılımı” deyin, ister “Milli Birlik açılımı”, ister “Demokratik açılım”... Lafla yürüyen peynir gemisi yolcuları için fark etmez.

TÜİK’in açıkladığı istatistik verilere baktığınızda, adını ne koyarsanız koyun sorunun ne olduğunu görüyor ve “Açılım” masallarının çözüme katkı bir yana, gerçek çözümü gözlerden kaçırdığının ayırdına varıyorsunuz.