Bu çizgi filmde; Tweety’nin hep “dişi”, Sylvester’ın “erkek” olarak lanse edildiğini düşünürsek...

Yıl..
New Kids On The Block, Beach Boys, Metallica, Gun’s & Roses, Rolling Stones falan dinlediğimiz yıllar. Henüz Sezen Cumhur Önal’ın sunduğu “Müzik Yelpazesi”ni izlemekten yeni yeni uzaklaşmaya, yeni başlayan “Rock Market”e yönelme zamanlarımız. Çiğ ve ergeniz yani...

Bacağımızda şimdilerin “skinny” dediği bizim zamanımızda “strech kot” denen jean pantolonlar, paçalar bilek üstüne kadar kıvrılmış ve artık 3-5 yaşındaki kız çocuklarının giydiği dantelli beyaz çorapların fistolu dantelli kısımları Converse ayakkabılarımızın boğazından dışarı serilmiş vaziyette geziyorduk ama rezilliğimiz bununla da sınırlı değildi.

Düdük kadar boyumuz ve suratımızdaki ergenlik sivilcelerimize bakmadan uzun kulaklı, koca vatkalı tunik gömlekler ve üzerinde kocaman “Tweety” baskısı olan iğrenç kazaklar da vardı. (ama benimkinde “Tazmanya Canavarı” vardı, hala favorim odur. Blaaa blaaaaaa puuuufffffttt)

Neyse ki, hayatının 1-2 yıllık döneminde öyle iğrenç giyinen biri olarak, sonunda doğru yolu buldum ve uzun saçlı, yırtık jean pantolonlu, yaz kış ayağından asker postalı kılıklı botlarını çıkartmayan, sahip olduğu yüzüklerin ve küpelerin hepsini aynı anda takabilen, walkman’i beline, kulaklıkları kulağına geçirip, üniversite kantininin duvarına yaslanmak suretiyle pillerini şarj eden bir rocker hatta sıkı bir metalci oldum.

Siz demeden söyleyeyim, başım da göğe erdi. Artık biraz ehlileştirilmiş durumdayım ama içimdeki öz aynı öz...

İşte yukarıda bahsettiğim kabus kıyafetlerin moda olduğu dönemde, kazaklarımızın önünü işgal eden, tez vakitte bir kedinin midesine gidesi, iki yüzlü, terbiyesiz, art niyetli ve hatta günün moda tabiri ile “şerefsiz” yaratık “Tweety” ile tanıştık.

Bu Tweety dedikleri kanaryadan bozma, civciv kılıklı sarışın kuş, taaa o, yüzyıl önceki dönemlerde bile benim sarışınlardan (saçı yada teni değil, ruhu sarışınlardan, misal; Banu Alkan, Şebnem Şefırlıbişe vs) nefret etmeme neden oldu. Duygu Asena okuyan ama erkeklere acıyan garip bir tür haline geldim.

Tweety, yaratıcısı Bob Clampett tarafından ilk başlarda, vahşi, saldırgan, uyuz, aksi bir kuş olarak tasarlanmış, fakat yönetmen ve öykü yazarı tarafından sevimli (!) bir kuş oluvermiş. Burada dip not olarak belirtmeliyim ki, bu adamlar acaba hakikaten musibet bir kuş hikayesi yapmaya çalışsalar sonuç ne olurdu çok merak ediyorum. Freddy Kurumuşgır’ın Kabusları ile daha erken tanışırdık herhalde. Neyse ki söz konusu uçamayan kanarya 1950 model ve o vakitler “Kuşlar” filminden daha korkutucu filmler yapılmaya başlanmamıştı.

Tweety, çizgi filminde tek başrol oyuncusu değil, bu filmin bir de ezilen, hakir görülen kahramanı var ki, ona içim acır her seyredişimde, Sylvester...

Gariban kedi, yaradılışı gereği kuşların peşinde koşup yemesi gereken bir varlık, en azından besin piramidinde öyle görünüyor fakat filmde öyle değil.

Sylvester, ne zaman musibet kuşun yanına gelse “bir kedi gördüm galiba” lafından sonra ya kafasına örs yiyor, ya dinamit yutuyor, ya bilmem kaçıncı kattan aşağı uçuyor, ya bık bık bık...

Her halükarda Tweety denen manyak, ezilmiş, hayati tehlike yaşayan gariban ayağına yatıp en az %47 ile sandık başından galibiyetle dönüyor ve “halkım beni seçti” demek suretiyle, sadist eylemlerine devam ediyor.

Bu çizgi filmde; Tweety’nin hep “dişi”, Sylvester’ın “erkek” olarak lanse edildiğini düşünürsek (filmin görünen yüzünde her ikisi de, Sütaş’ın memeli öküzleri gibi cinsiyet yoksunu ama neyse) >“işte hayatın gerçeği budur” diyoruz.

Bir kadın olarak bunu itiraf etmekten pek haz etmesem de, hayatın içinde de sarışın ruhlu kadınlarla karşı karşıya kalan erkekler yeniliyor, eziliyor. Her ne kadar kendileri bunun farkında olmasalarda.

(Yolların ustasıyım, Sylverter’ın hastasıyım)