Oysa daha düne kadar ne renkli hayatım vardı. Okul yıllarım, arkadaşlarım hatta sevdiğim bir kız bile vardı. onun sevdiğimden haberi bile yoktu, güzel günlerdi. Okulu başarıyla bitirip askere gittim. Askerlik ise ayrı bir dünya idi gençliğimin bir bölümünü orada bıraktım ve vatani hizmetimi bitirerek döndüm.

Sonra düşündüm çocukluğum, gençliğim Anadolu liselerinde, üniversitelerde geçmişti hem başarılı hem aktif bir öğrenciydim. Oysa şimdi kendimden nefret etmeye başladım. Annem sabır diyor fakat her geçen gün, bıçak gibi karnıma saplanıyor. Huzursuzum. Bizimde kasasına atlayacağımız bir kamyonet yanaşmaz mı mahalleye acaba? Ben ve benim gibiler birbirimizi çiğnesek de birilerimiz kamyonetin kasasına atlasa ne olur sanki.

Annem babam beni okuyup adam olacaksın diye okuttu bir sürü fedakarlıklar yaptı fakat ben okuduğum halde adam olamadım. Çok üzgünüm ve bunalımlı günler geçiriyorum. Çaresizlik kelimesinin bu kadar gerçek olabileceğine ilk
defa yaşayarak şahit oluyorum. Diye sözlerini tamamladı.

Ben sözün bittiği yerdeydim. Farkında olmadan tuttuğum dosyayı buruşturmuştum. Öylece kaldım ve çayı yudumlayarak biraz zaman kazandım. Kendinden asla nefret etmemelisin aksine kendinle gurur duymalısın. Aslında sen bugüne kadar üzerine düşen bütün görevleri başarıyla yerine getirmişsin. İşte ülkemizin yaşam koşulları ve zor şartları tam bu noktada karşımıza duvar gibi çıkıveriyor.Önemli olan bu zorluklarla yılmadan mücadeledir. Yaşamın kendisi zaten bir mücadele değil mi? Fakat her şeyin bir çaresi vardır sorgusuz kabul edildiğin yere de sen hemen gitme, incele hatta süre iste zira gelecekte kariyer yapabilecek bir başarıya sahipsin diyerek birkaç yere yönlendirerek referans verdim.