GÖRMEDEN DE DOST SEVİLİRMİŞ!

Görmeden bir insan başka birini sevebilir mi? Sevmek dediysem, öyle bir bayanı sevmek değil tabi ki! Bir dostu, bir arkadaşı, bir yürek sırdaşını sevmek gibi... İnsan görmeden sevebilir mi birbirini? Bence sevebilir, hem de yürekten, hem de içten gelerek, taa derinlerden!...

Bir düşünün bakalım?.. Hiç yüzünü, şeklini, şemalını görmediğin birini, sırf insani değer yargıları, insani değerlere bakış açısı ve farklı ama olması gerektiği gibi bir bakış açısından dolayı kıymetli, sürdürülebilir bir yürek dostluğu kurmuş, gönülden gönüle bir köprü vazifesiyle birbirini sevmekten bahsediyorum.Olabilir mi? Evet olabilir, hem de en âlâsından!.. Çünkü ben gördüm, ben duydum daha da önemlisi ben yaşadım. Eminim ki birçoğunuz da bunu yaşamıştır. Belki görseydim bu kadar sever miydim ya da gerçek, hakikî ve samimi bir dost olur muydum bilemem!. Ama eminim yine de severdim. Çünkü insanın içine, ruhuna, yüreğine hitap eden bir tarzla insanları gönülden bağlamasını bilen, değerli ve yürekli bir dost.

İnsanlar elbette birbirlerini severler. Herkesin sevmesinin altında bir takım sebepleri vardır mutlaka. Allah için sevmek, dostsuz, arkadaşsız kalmamak için sevmek, bir şeyler ummak, yani menfaat için sevmek... gibi çeşitli sevmeler vardır. Görmeden sevmek, ancak olsa olsa Allah için, muhabbetullah için sevmektir. Ben onun için sevdim! O temiz yüreğini, açık yürekliliğini, samimi ve güvenilir konuşmasını sevdim. Hani “kalp kalbe karşıdır” derler ya!.. Yani “sen karşındakini nasıl seviyorsan, o da seni aynı şekilde seviyordur.” Ben buna inanmışım, gerçekçiliğini ispat için denemişimdir. İnanan ki yanılmamışım. Siz de deneyin, bakın yanılmayacaksınız. Sen birini ne oranda seviyorsan, o da seni aynı şekilde seviyor veya sevmiyordur. Deneyin ya da sevdiklerinizi ve sevmediklerinizi bir düşünün bakalım!

Şimdi size bahsedeceğim kişi ile asla ama asla yüz yüze görüşmüşlüğüm yoktur. Bir araya gelip birkaç kelime de konuşmamışızdır. Sadece, tanımama ve sevmeme vesile olan bir olaydan dolayı samimi bir dost, bir arkadaş, en önemlisi bir sırdaş, gönüldaş, yürekdaş olmuşuzdur.

Adı Cahit YETGİN. Yaşı Elli (50), İstanbul’da yaşar. Bankacılık mesleği ve emekli... Şu an da büyük bir araştırma üzerinde, kendine göre bir hayli iddialı bir konuda çalışmalar yapmaktadır. “Gurbet” adında bir hikâye kitabı mevcut... Anlayacağınız emekliliği boyunca zamanını yazmaya ayırmış. İstanbul’da “SON DAKİKA” adlı onbeş günlük bir gazetede “4’de 1’e” adlı bir köşede, nadide ve kendine özgü bir tarzla yazılar yazmaktadır.

Aslında Cahit beyi ilginç kılan, biraz da köşesine adını verdiği “4’de 1’e” ismi..İnsanları dörde ayıran ve ancak birine insan gibi insan diyebileceği bir düşünce tarzı var. Yazdıklarını okuyunca, “haksız da değil hani!..”diyesi geliyor.Muamma bir keşmekeş içerisinde mütemadiyen akıp giden makul, mantıklı ve olumlu yoruma açık bir düşünce ummanı!..

Cahit beyi tanımama vesile olan olay şöyle gelişti. Tesadüf mü desem, tevafuk mu desem bilemiyorum! Ama olsa olsa tevafuktur diyebilirim.

Bir arkadaşımın elinde bulunan “Gurbet” adlı kitabını gördüm. Okuyan ve yazan biri olarak ilgimi çekti. Şöyle biraz karıştırdım. Arkadaşım “alıp okuyabilirsin” dedi.Ne de olsa kendisi pek kitap okumayı sevmez ya!.. Ama bol keseden atmayı ve her konuda fikir beyan ederek bilmişlik taslamaktan geri kalmaz.Arkadaşım bilahare kendisiyle konuşunca benden bahsetmiş.Bir süre sonra, postacıdan imzalı bir kitabını aldım.. Çok hoşuma gitmişti. O kadar sevinmiştim ki, kitabındaki yazılı telefonunu arayıp teşekkür etmiştim. Ardından ben de kendi kitaplarımdan imzalı birer adedini kendisine gönderdim. Telefon konuşmalarımızla samimi hale gelmiş olduk.Tabi birbirimizi görmeden!..Bir gün arkadaşıma kargoyla koli gelmişti.Tahmin edildiği üzere, Cahit bey kitaplarından on adet göndermişti. Sadece kargo ücreti mukabilinde, kitap ücreti talebi olmadan, okuyanlara ve okumayı seven dostlarına verilmesini istemişti. Arkadaş kargocuya ücreti ödemeyip “ben kitap falan istemedim” diyerek almak istememiş. Dolayısıyla iade edilmesi gereken kitaplar, Cahit beyle olan telefon görüşmelerinden sonra bana verilmesi istenmiş. Bana getirdiklerinde seve seve kargo ücreti olan 7,00 YTL’yi ödedim. O an da okuyabilecek olanlara, gayet müsterih olarak birer adet dağıttım. Telefonla teşekkür eden Cahit Bey, beni duygulandıran ve biraz da utandıran bir ruh haliyle, kendisine büyük bir lütufta bulunduğunu beyan ederek, İstanbul’da iyi bir manevi dost, arkadaş kazandığını belirtti. Aslında beni en çok memnun eden ve gerçek bir dost kazanmama vesile olan bir olay var ki asla unutamam. Kitapların gelmesini takip eden günlerden birinde, postadan bir mektup aldım. Mektubu aldığımda, bir kere daha mektup kültürünün halen var olduğunu, yaşatmaya çalışanlar olduğunu görmek memnun etmişti. Mektubu açtığımda da en büyük şoku yaşamıştım. Ama olumlu yönde bir şok tabi ki!..Hem yazılmış bir mektup, hem de içinde on (10) YTL para. Hem sevindim böylesi dostluğa ve böylesi kadirşinaslığa, hem de mahcup oldum ve utandım para gönderilmesine. Çünkü ben o parayı geri almak için vermemiştim. Düşünce ve insani değerler babında gerçekten ders alınması gereken bir davranıştı. Hem öyle olsa bile, gelen para 10 YTL, yani verdiğim paradan 3 YTL daha fazlaydı. Hakkım olmayan bir para... İşte bu beni hem utandırmış, mahcup etmişti, hem de gerçek bir dostluk, vefa örneği göstermiş ve öğretmişti.Bununla bitmedi tabi!.. Akabinde, her onbeş günde bir yazılar yazdığı gazeteden birer adet adresime halen gelmektedir. Telefonla olan muhabbetimiz de işin başka güzel bir yönü...

Yani diyeceğim şu ki, böylesine gelişen, olgunlaşan ve süreklilik arz eden bir hadiseyi siz olsanız nasıl değerlendirirdiniz? Ben sadece “kalpten kalbe giden bir yol da, olsa olsa tevafuktur” diye düşünüyorum. Bir insan, herhalde bu kadar yürekten, bu kadar samimiyetle ve bu kadar gerçek bir sorumluluk duygusu olan bir bağla sevebilir. Görmediği, bilmediği, tanımadığı bir insanı sadece ALLAH için seven, karşılıksız ve menfaatsiz, hilesiz, hurdasız, manevi bir havayla dosdoğru seven bir yürek!

Ancak şunu söyleyebilirim!

İyi ki varsın, yürek dostu Cahit üstadım!

Sizin gibisi dostlar başına!

Demek ki görmeden de bir dost sevilirmiş!

Haksız mıyım dostlar?..

Kerim BAYDAK-Adıyaman

Kbaydak61-artanqhotmail.com