Artık tahammül edemiyorum. Sevdiğim sanatçıların ağzında sallanan çiçeğin ardından duman tüten filmlere. Buzlanmış, mozaiklenmiş garip suratlara, ellere, sigara içilen her sahneyi izlenemez hale getirip, bizi sevdiğimiz filmlere, sanatçılara yabancılaştıran, hepimizin ama en çok çocuklarımızın zekasına hakaret eden filmlerdeki “sigara yasağına” artık katlanamıyorum.

Uzun zamandır, izlediğim en başarılı video. Tüm insanlığı ilgilendiren bir konunun etkili bir biçimde sunulduğu bu "video"da, her yıl 8 milyon insanı öldüren "katili" izleyeceksiniz.  

Her dakika, 15 kişiyi öldürüyor. AIDS, kanser, savaşlar nedeniyle ölenlerden, daha fazla insanı kaybediyoruz, onun yüzünden... İzleyin bu "katili" teşhis edin!

http://www.dailymotion.com/video/xcw00q_solidarites-international_creati...

 Uzun zamandır tuhaf bir baskı hissediyorum üzerimde. Hani yerinden kıpırdamayan biri olsam diyeceğim ki, insanlar, bu yazan çizenler haklı. Birçok şeyi kaçırmamaya, izlemeye, okumaya “kodlanmış” zihnim, zaten yeterince aktif olmama yol açıyor.

Dünyanın en pahalı pasaportlarında gerçekleştirilen indirim yeterli değil!

Anayasal hakkımız seyahat özgürlüğünü çiğneyen yüksek pasaport ve harç ücreti uygulamalarını kınayan “seyahat özgürlüğü gönüllüleri”, bu ücretlerin dünya ortalaması olan 50 dolar düzeyine indirilmesini talep etmektedir.

1 Haziran itibarıyla artık bizim de dünyanın diğer ülkeleri gibi biyometrik/çipli pasaportlarımız oldu. Dünyada biyometrik pasaportu olmayan üç ülkeden biri Türkiye’ydi. Diğerleri Hindistan ve Bangladeş. Her türlü kimlik bilginizin bir çipte yer aldığı, güvenli, teknik standartları yüksek ve ülkelere giriş işlemlerinde büyük kolaylık sağlayan bu pasaportların Türk vatandaşları için diğer dünya ülkelerinin hiçbirinde olmayan büyük bir özelliği daha var: Dünyanın en pahalı biyometrik pasaportları bunlar.

Dünyanın en pahalısı
Dünyada biyometrik pasaport ücretlerinin ortalaması 45-50 dolar düzeyinde. Avrupa, Asya, Amerika hangi kıtada olursa olsun, tüm ülkeler yurttaşlarına 5-10 yıllık pasaportları ortalama bu ücretlerle sağlıyor. Türkiye ise 500 doların üzerinde bir ücret istiyor.

Bu konuda çarpıcı örnekler vermek mümkün. Pasaportların yaklaşık fiyatları ABD, Almanya ve Japonya’da 100, Danimarka ve Norveç’te 150, Kanada, Şili ve Fransa’da 75, Hollanda ve Portekiz’de 60, Brezilya’da 40, Çin’de 38, Mısır, Macaristan ve Arjantin’de 25, Venezuela ve İspanya’da 20, Hindistan ve Endonezya’da 22, Rusya ve Umman’da 15, Filipinler’de 10, Kenya’da 6, Lüksenburg’da 5 ABD doları. Ermenistan’da ise ücretsiz.

Zonguldak Gelik maden ocağında büyük bir maden "kazası" daha yaşadık. Madende mahsur kalan 30 maden işçisi için umut değil, aslında büyük bir umutsuzluk içinde süren bekleyiş son buldu. Ve hepsinin öldüğü anlaşıldı.

“Bu bize, ailelerimize, namusumuza, şerefimize, özel hayatımıza, mahremiyetimize karşı bir saldırı ve alçakça bir iftiradır. Bu montajlanmış görüntülerle iddia edilmek istenen her şey yalandır. Ben ve Sayın Baytok bu iftira ve komployu açıkça ortaya koymak için bunu yapanlarla her düzeyde hukuki mücadeleyi yapacağız. Bunun arkasında kim varsa ortaya çıkarmak için her türlü girişimde bulunacağız. Bu komplodan medet umarak beni partimin başından uzaklaştırmak isteyen kim olursa olsun, sonuna kadar mücadele edecek ve hesaplaşacağım.”

Demedi, Baykal.

3 gün bekledi. Düşündü, izledi, tepkileri okudu, kendisini arayanların sözlerini değerlendirdi. CHP yönetimine kendisine "suikast" açıklaması yaptırdı. Sonra basının karşısına geçti, konuştu. 

Ne dedi: “Ana muhalefet liderine yönelik bu kadar kaba kanunsuzluk, bu kadar kaba ahlaksızlık, bugünlerin ortamında iktidarın bilgisi ve onayı olmadan gerçekleştirilemez, piyasaya sürülemez.”

Yoğun ve hızlı akan gündemimiz Siirt'te yaşanan trajedileri medyanın başlıklarından indirdi. Hatta o kadar ki TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu Başkanı Zafer Üskül'ün, çocuklara yönelik iki ayrı taciz ve tecavüz olayının ortaya çıktığı Siirt'te yaptığı incelemeler sonrası hazırladığı rapor birçok gazetede yer almadı bile. Bu da çok temel ve genel bir sorunumuzun göstergesi.

 Siirt’te 4 ilköğretim öğrencisi kız çocuğuna yıllarca süren tecavüzlerin haberi ardından 5 gün önce yazdığım yazıyı şöyle bitirmiştim:"Siirt’in “çocuklarından” bile değerli gördüğü “sırı” döküldü. Acaba bu olay başka “sırların” iyice ortaya dökülmesine yol açabilecek mi? “Orda kimse var mı?” diye haykırmak için acaba kaç çocuk, kimsesiz, eğitimsiz yoksul kızımız, eğitimli, yüksek gelir, mevki sahibi vicdansızların insafına terk edilmiş, bir “gazeteci” bekliyor?"

Çok sürmedi. Herkesin ama herkesin şapkasını önüne koyup düşünmesine yol açacak olaylar açığa çıkmaya başladı. Üstelik, biri yine Siirt'te 1 yıl önce yaşanmış, iki ve üç yaşındaki iki çocuğa tecavüz edip birini öldüren 9 "çocuk" haberi... Burada bir "pedofili"den de söz etmek mümkün görünmüyor. Devlet yetkilileri bu olayla ilgili her türlü çalışmanın yapıldığı, çocukların, mağdurların rehabilitasyonunda son aşamaya gelindiği yönünde açıklamalar yaptılar. Ancak bugün öğreniyoruz ki, bu şuçu işleyen tüm çocuklar serbest, savcılık olayın üzerinden bir yıl geçmesine rağmen daha iddianame bile hazırlamamış...

 Siirt’te 4 ilköğretim öğrencisi kız çocuğuna tecavüz haberi, dün gazeteyi elime aldığım anda donup kalmama yol açtı.  Gün içinde de 23 Nisan kutlamaları için toplanan çocukların seslerini duydukça sık sık aklıma geldi. Kendi kendime söylenmek yerine, Hürriyet’in manşetini paylaştım üyesi olduğum internet ortamlarında, herkesle.

 Bir film, çok ödüllü. İstanbul Film Festivali'nin İnsan Hakları bölümünde yarışıyordu.

1994 yılında dünyanın kayıtsız kaldığı ve modern dünyanın İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'ne imza koyduğu, "Birleşememiş Milletleri" kurduğu tarihten bu yana, göz yumulan en büyük soykırım hakkında... Ruanda'da yaşananlar hakkında...

1 milyona yakın, çocuk, yetişkin demeden günlerce süren katliamlarla yok edilen insanlar hakkında...

Seçim yasasında değişiklikler yapılacaktı. Özellikle yeni teknolojik gelişmelerle, internete ilişkin önemli ve ileri düzeyde adımlar atılmasını içeren bir yasa teklifi verilmişti. Her şey çok güzel başlamıştı. Güzel de gidiyordu.

 “Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun ile Milletvekili Seçimi Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifleri” nden AK Parti Ankara Milletvekili Haluk İpek'in sunduğu Kanun Teklifi'nde 28 madde yer alıyordu.  Anayasa Komisyonu'nda görüşülen ve TBMM Genel Kurulu'na sevk edilen Teklif'te ise 34 madde yer aldı.

Ancak Anayasa Komisyonu'nda yapılan çalışmalarla, üstelik kimse itiraz etmeden, Meclis'e sevk edilen yasa teklifi ittifakla şu hale dönüştü:

MADDE 5- 298 sayılı Kanunun 55/A maddesinden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde

eklenmiştir.“Basın, iletişim araçları ve internette propaganda

Pasaportların AB'ye uyum sürecinde "çiplenmesi" ve zaten çok yüksek olan ücretlerinin ciddi düzeyde artacağı haberleriyle birlikte, "seyahat özgürlüğünü" önemseyenlerle, bu duruma karşı ortak bir tepki oluşturmaya çalışıyorum(z).

"Seyahat Özgürlüğümüzü geri istiyoruz" adıyla kurduğum Facebook grubunun üye sayısı hızla artıyor. 3-4 günde 350 kişiyi geçti. Aynı adla kurulan blogun ziyaretçi sayısı da giderek artıyor, o da 300 kişiyi geçti.
Şimdi bu katılımı sonuç alabilmek için "sanal" dan gerçeğe, doğru hedeflere yöneltmek, taşımak gerekiyor.

Bu amaçla bloğa bir banner yerleştirdim. Üyelere de duyurdum. TBMM'deki yer alan yaşadıkları illerin milletvekillerine bu "fahiş" fiyat artışlarını duyursunlar diye.

Ayrıca grup üyesi bir dostumuz kanalıyla, Gezginler Derneği Başkanı Prof. Dr. Orhan Kural ile de görüştüm, onlar da üyelerine bu durumla ilgili bir bilgilendirme yapacaklar, haftaya gerçekleştirecekleri toplantıda da pasaport zamlarına dikkat çeken bir açıklama yapacaklar.

Konuyla ilgili diğer STK'ları da bilgilendirmek ve harekete geçirmek, bireysel girişimleri, medya düzeyinde de artırmak gerekiyor.

Dün bu konuları yıllardır birlikte tartıştığımız arkadaşımın telefonuyla öğrendim, TÜSİAD'ın "hidayete" erişini... Yıllar sonra Türkiye'nin bu temel sorununa TÜSİAD'ın ilk kez bu kadar "açık" bir biçimde dikkat çekmeye çalışması, beni oldukça heyecanlandırdı.

 Anayasa tartışmaları, değişiklik "taslağı" açıklanınca ülke gündemini kapladı. Taslak birbiriyle ilgili ilgisiz içinde her şeyin olduğu bir alışveriş torbası niteliğinde: Kadınlar-çocuklar için pozitif ayrımcılıktan, 12 eylül darbecilerini koruyan maddenin kaldırılmasına, HSYK ve Anayasa Mahkemesinin yapısından yurtdışına seyahat hakkına, siyasi partilerin kapatılmasına kadar 21 başlık içeriyor.

Birçok önemli başlığına rağmen, daha çok "yargı reformu" bölümünde tartışma yoğunlaşacak görünüyor.

Taslağın ana hedeflerinden biri olan yargı kurumları bile ya internetten ya da basından edindikleri dokümanı ölçü almak zorunda kaldıklarından yakınıyorlar. Anlaşılıyor ki yüksek yargı kurumlarının hiç birine "nezaketen" bile önceden bu taslaklar ulaştırılmamış.

Ancak hükümet "bugün" basın mensupları için özel bir bilgilendirme toplantısı yapabiliyor.

Her şeye rağmen herkes düşüncelerini tek tek açıklıyor. Yargı kurumları başkanları bile basın toplantıları düzenliyorlar.

Tanışma fırsatı bulamadığımız, yüz yüze gelemediğimiz, hatta sesini bile hiç duymadığımız birçok insanla sanal ortam sayesinde ilginç ilişkiler kurup, bir tür iletişim tabanlı, sınırlı alanlara odaklı paylaşımlar gerçekleştirebiliyoruz.

Son 10-15 yılın hayatımıza getirdiği bir ilişki/iletişim biçimi. Benim yaşımda olanlar için, yaşananların farklılığını hissetmek, bazen anlam vermekte zorlanmak daha mümkün.

Bu ortama doğan, klavye, ekran, internet hayatlarında doğdukları günden, akıllları kemale erdiği dakikadan itibaren bulunan kuşaklar için ise her şey daha "doğal"...

2 gün önce kaybettiğimiz Kemal beyle (Diyojen/Gaffar Abla) iletişimimiz de sanal ortam sayesinde gelişti. Önce bir blog sitesi Onpunto'da birçok kişi ile birlikte yazıyorduk, Onpunto kapanınca Onverita'da o da ben de yazmaya başladık. Ortak dostlarımız vardı. Kendisiyle ilgili daha çok bilgi alma şansım da oldu. Üstelik 3-4 yıldır tatillerimi geçirdiğim Datça'da yaşıyordu. Ama bir türlü görüşme fırsatı yaratamamıştım. Bu yaz mutlaka görüşürüm, diye düşünüyordum, Azrail izin vermedi!

Bir kez daha anladım ki, ertelemeyeceksin.

Kadınlar, gazetelerin çoğunlukla 3. sayfasının manşetlerinden inmiyorlar. Şiddet, cinayet, acımasızlık ve yaşadıkları terörle…

Şiddetin dozu, kadınları birinci sayfaya taşımaya yetiyor. Ama harekete geçmesi gerekenlere, kadınların birinci sayfadan çığlık çığlığa bağırması yetmiyor.

Yaratıcılığın sonu olmadığını, bu çay poşetleri bir kez daha gösteriyor. Hoş, kimileri bu poşetleri "münasebetsizliğin" son numunelerinden biri olarak da görebilir.

Çayınızı yudumlarken, parti liderlerini, devlet başkanlarını karşınızda ne kadar görmek istersiniz bilmiyorum. Hele bizimki gibi sert, kıyasıya süren bir siyasal mücadele ve kamplaşma içinde siyasi liderlerin fincanlara ya da çay bardaklarına konuk olma şansının olduğunu pek sanmıyorum. Fanatikleri dışında elbette...

Aslında siyasal iletişim açısından, özellikle seçim kampanyaları döneminde üretilen yüzlerce çeşit promosyon malzemesini düşününce, bu çay poşetlerinin, diğer kampanya malzemeleri arasında boy göstermemeleri için de fazla sebep yok. Medyanın siyasal magazin olarak yansıtabileceği bir habere rahatlıkla kaynaklık edebilirler.

Siyasi liderlerden başka yapacak bir şey bulamamışlar mı diye de fazla endişenmeyin. Çay poşetlerinde tasarımın gerçekten sonu yok, aşağıdaki örnekler sanırım bu tezi yeterince destekliyor.

Beynin bu serbest salınımları, sanat yönetmenlerinin, tasarımcıların özgür uçuşları, yaratıcılıkları hayatımıza vazgeçilmez hoşluklar katabiliyor. Kimi zaman hayranlık, kimi zaman şaşkınlık, kimi zaman da küçük bir tebessümle izlediğimiz...

Depremin faturası kerpiç evlere kesildi. 10 yıllardır fay hatlarının üzerinde duran kerpiç evin, durduğu gibi durmasına izin verenlere değil...

Gündemin hızla değiştiği Türkiye'de söylenen kimi önemli sözler, restleşmeler çoğu zaman bir daha hatırlanmıyor. Kimse de "ne söylenmişti, tartışma bir sonuca bağlanmış mıydı" diye geri dönüp bakmıyor.

Bugün Hürriyet Gazetesi'nde Yalçın Doğan, fikri takibin güzel bir örneğini verdi. Köşesinde CHP lideri Deniz Baykal'ın Başbakan'a yönelik söylediği şu sözlerini hatırlattı:

“Askeri müdahalelerle hesaplaşma ihtiyacını hissediyorsan, işte 12 Eylül darbesi, eğer 12 Eylül ile ilgili yararlı, doğru buluyorsan, elini tutan mı var? Anayasanın geçici 15. maddesi var, değiştirme ihtiyacındaysan, getirirsin, değiştiririz.”

Bu sözler 23 Haziran 2009'da söyleniyor.

Devamını Doğan'ın yazısından aynen alıntılıyorum:

“… paradigma tartışmaları

daima gelip şu soruya dayanır:

hangi sorunları çözmüş olmak

daha önemlidir?”

Thomas S. Kuhn

Humpty Dumpty, küçümser bir tonla, “Ben bir kelimeyi kullandığımda, onun ne anlama gelmesini istiyorsam o anlama gelir, ne daha az ne de daha fazlasıdır” dedi. “Asıl sorun, kelimelerin bu kadar çok şey anlamına gelmelerini sağlayabilecek misin, budur” dedi Alice. “Asıl sorun”, dedi Humpty Dumpty, “hangisinin esas olacağıdır, o kadar.” 

Uzun zamandır, bir konuda düşündüklerimi bu kadar bire bir ifade eden bir yazı ile karşılaşmamıştım. Hoş ben DTP ile ilgili umudumu çok daha önce kaybetmiştim ama Gülay Göktürk'ün Bugün Gazetesi'nde bugün yayımlanan aşağıdaki yazısı sanırım birçok demokrat insanın "sürüklendiği" son noktayı, çok iyi tanımlıyor.

Özellikle yönetici ve milletvekillerinin izlediği politikalar, açıklamaları ve çizdiği portre ile artık adı bile bana kötü bir şaka gibi gelen "Demokratik Toplum Partisi" ile ilgili bu alıntıyı, lütfen bir yazma tembelliği olarak değerlendirmeyin. Yaptığım sadece tekrara düşmemek, iyi ifade edilmiş düşünceleri herkesle paylaşmak, o kadar...

Gülay Öztürk "DTP'yi kendisine rağmen açık tutmaya çalışmak" adlı yazısında diyor ki:

Evet, yapmaya çalıştığımız şey tam olarak bu...

Epey uzun bir zamandır, Türkiye'nin bütün demokratları el ele vermiş DTP'yi DTP'ye rağmen açık tutmaya çalışıyoruz.