Nesrin

..........................................................

--Neden dışarıya bakıyorsun?

Salonun loş ışını ardına almış şekilde, ona soru soran Ahmet'i görünce oturduğu koltuktan kalkıp perdeleri kapatırken

--Öylesine, ışığı açıp uyandırmak istemedim. Hadi gidip uyuyalım.

--ipod'unu da getirecek misin?

--Yok, o kalsın. Uykum geldi zaten.

Açık unutulan ipod'da o sırada çalan parça:

Ağlayayım mi devrilen yıllara

Göz yumduğum sade birkaç anıya

Utanma sıkılma benden mecburum

Olgunum, anlarım derdinden yorgunum

Bazen utanıyorum sevgimden

bazen korkuyorum ölümden

Neler geçer yaz sözümden

Hüzün geçer gül yüzünden

Yaşın kadar geçtim sevgiden..

Her sevgi değildir, böyle derinden

Önce heyecandan sonra

Yaşlılıktan titriyor, titriyor ellerim..

Ne olur kızma, genç değilim ki sevgilim...

xxx                xxx                   xxx                      xxx           xxx             xxx                 xxx

(yemek yapıyor)

Neden halen aklımda? Neden onu düşünüyorum? Bana o kötülüğü yapmasına rağmen? Beni en kötü zamanımda yalnız bıraktı. O kadar ihtiyacım vardı ki ona, o kadar yalnızdım ki. Nasıl affedebilirim onu! Asla..

(Elini alnına dayadı oturduğu mutfak masasında) Peki, ben eden halen onu düşünüyorum? Neden unutamıyorum onu, hem de onca olandan sonra, köprüden akan onca şeye rağmen?

(Eli alnındayken, bahçenin duvarından şakalaşarak geçen çocukların seslerini açık pencereden duyar)

Caddede veya tanıdığım insanlar arasından neşeli, hayat dolu, cırcır böcekleri gibi insanlar görünce, onlara çok imreniyorum. Ne güzel de keyif alıyorlar hayattan, ne kadar da yaşadıklarından memnunlar. Bir de, gelecek planı yapanlara  imreniyorum. Gezecek yerler, gidilecek mekanlar, yapılacak işler sıralayanlar, evet, evet tam onlara imrenmek ne demek,  onları kıskanıyorum! Hayattan, tüm zorluklarına rağmen, tad almasını bilenler onlar. Oysa ben onlar gibi değilim, görev gibi geliyor bana hayat, hiçbirşeyden, ama hiçbirşeyden tad alamıyorum. Canımı şimdi alsa Allah, içimde kalan birşey var demem. Gözüm açık kaldı demem. Bencil bir duygu belki, ölmeyi istemek, çevrendekileri yalnız bırakmak. Ama öte yandan, neden yaşıyorum ki ben böyle? Çevremdekileri mutlu etmek için yaşamak, yaşamak mı?

Tenceredeki su kaynadı, off yemeğe yoğunlaşırsam kafam dağılır belki.